• Esther & Pieter-Bas op Belize deel 4

    January 13, 2012

    Met een super snelle boot worden we naar Ambergis gebracht. We mogen bovenin bij de kaptein zitten. En met een formidabel uitzicht scheuren we met zo’n 60 km per uur over de flats. Langzaam maar zeker wordt het puntje in de verte groter en groter. Als we even later evenwijdig aan het eiland varen valt de meteen de grote hoeveelheid steigers op. Zouden hier ook allemaal bones zitten? Als we even later van boord gaan moeten we even op onze bagage wachten. Direct ga ik weer op zoek naar en welkomst comite. En jawel hoor ook hier is er een. Een groepje van 6 bones, wat een bescheiden aantal is. De afmetingen maken echter een hoop goed. Dit zijn vissen van goed in de 60 cm! Wow!
    Het blijken achteraf de grootste bones die ik deze trip gezien heb.
    Als we eenmaal in ons hotel gestationeerd zijn gaan we op onderzoek uit. Lekker struinen langs het strand en om ons heen koekeloeren. Nee niet met een hengel. De meer dan goede vooruitzichten voor de komende twee dagen hebben de visdrang doen minderen. Lekker genieten. We zien kleine baracudas, hier en daar een bone en grote stekelrogen rustig tussen de steigers door kruisen. Aan het eind van de middag gaan we even langs het kantoor van Abby. Schudden mekaar de hand en maken een plan voor de komende dag. Op de vraag wat ik graag wil, antwoord ik dat ik graag voor het hoogst haalbare wil gaan. De grand slam. Hierop wordt gereageerd dat dit niet makkelijk zal worden maar we zullen er voor gaan. Met name de permits zijn moeilijk in deze tijd van het jaar. Maar je weet het nooit wordt er hoopvol gegrijnsd. Afgesproken wordt om om 6 uur te vertrekken. Ik vind het een puik plan. Es vind het maar vroeg maar het moet maar.
    Na een wat onrustige nacht sta ik de volgende ochtend trappelend van ongeduld mijn spullen bij elkaar te rapen. Het voelt bijna net als vroeger, toen ik als 7 jarig jochie door mijn vader werd meegenomen om samen met vaders en opa te gaan snoeken. Super spannend was dat.
    Als we de steiger naderen staat Abby al te wachten. You ready for it, vraagt hij grijnzend als hij mijn enthousiaste grijns ziet. You bet. Als we de spullen in de boot leggen verteld Abby dat we eerst gaan proberen een permit te strikken. Het is nu opkomend tij en we gaan naar een plek die permit highhay wordt genoemd. Dit is een grote geul waar de vis doorheen trekt opweg naar de flats om daar te fourageren.
    Als we op de plek zijn aangekomen legt Abby uit waar ik op moet letten. Wat ik nog niet wist is dat permit altijd tegen de oppervlakte zwemmen en zodoende een klein v-spoor door het water trekken. Hierdoor zijn de vissen bij kalm weer al vanaf grote afstand te spotten.




    Op zoek naar permit

    De motor wordt uitgezet en de pole gaat het water in. Langzaam wordt de boot door het kanaal gepushed. Tot zoveer klopt alles nog met de beleving in mijn hoofd zoals ik gezien heb op de meeste films die op het internet circuleren. Maar vanaf dit moment gaat het toch anders. Wat ik even vergeten was, was het wacht spelletje. Minuten van om ons heen kijken en wachten passeren, en er gebeurd helemaal niets. Op het moment dat ik de moed een beetje begin te verliezen sist Abby, permit. 11 o clock, 200 yards. Ik tuur en tuur maar zie niets. Pas als Abby het aanwijst zie ik het V-spoortje. En dit gaat hard. De vis komt in volle vaart op ons af en veranderd regelmatig van koers. Het heeft nog het meeste weg van een op hol geslagen karper in een smal slootje. De vis is nog redelijk ver weg en Abby brengt de boot in positie. Hij zegt dat ik 20 meter lijn van de reel moet trekken, voor de zekerheid doe ik ietsje meer. Dan is het wachten op het signaal van de gids. Ik wil eigenlijk al gooien maar Abby gebied me te wachten. Als de vis op 30 meter genaderd is roep hij cast cast cast! Zo goed als mogelijk suist mijn vlieg richting vis. De vlieg land zo’n 5 meter voor de vis. Strip strip strip schreeuwt Abby, ik strip alsof mijn leven er vanaf hangt. Heel even veranderd de V van koers om vervolgens weer recht door verder te gaan. He didn’t go for it, to bad. Was dat het nu? Pff…. Nou ja….. op zoek naar de volgende! In de komende anderhalf uur krijg ik nog 3 keer de kans op een permit aan te gooien. Het betreft hier allemaal cruisende vissen die erg moeilijk te foppen zijn, hetgeen me dan ook niet lukt. Abby heeft door dat ik het wel een beetje gehad heb met de permits. “Readdy for some bones” oppert hij. Nou en of!! Kom maar op.
    De motor wordt gestart en we suizen met grote snelheid naar de bonegronden. Als na een tijdje het toerental van de motor terugloopt zie ik de flat in zicht te komen. Even laten glijden we tussen enkele mangroven door en openbaart de flat zich in het geheel. Een fantastisch gezicht. Bijna geheel omgeven door kleine mangrove scheuten ligt die super ondiepe flat er fantastisch bij. Meer dan 30cm water staat er niet.


    De flat openbaart zich

    Het duurt niet lang voordat de eerste bones in zicht komen. Een groepje van enkele vissen scharrelt rustig op de flat. Mijn eerste worp komt iets te kort, zenuwen he. De volgende worp is wel goed, echter de vissen reageren niet en zwemmen door. De volgende worp is iets te lang…. Whoesh…. En weg zijn ze. Niet getreurd, verderop is nog een schooltje. Deze school is nog 100 meter weg en het duurt even voor we er bij zijn.
    Als het zover is plaats ik mijn vlieg een meter voor de eerste vis en wacht even. Dan strip ik en binnen no time zie ik een van de vissen reageren. Paf, een harde ruk geeft aan dat ie hem heeft. Ik hef de hengel en de vis spuit er vandoor. De runs zijn hier op de ondiepe plaat een stuk langer als ik op het andere eiland gewend was. Machtig mooi. Abby coached hier en daar en even later heb ik een van de grootste bones van de trip in mijn handen. Machtig mooi. Een paar platen en de vis mag terug.

    een van de grotere bones van de trip

    Na deze vis worden nog andere scholen gespot vissen aangeworpen en gevangen. Het zijn misschien niet de grootste bones maar de lol is er niet minder om. Wat is dit een fantastische ervaring.
    Als ik mijn gram gehaald heb is het de beurt aan Esther. We zouden samen vissen en tot nu toe ben ik de enige die constant bezig is geweest. Abby had al aangegeven dat hij de perfecte plek had. De zogenaamde honney hole. Dit is een diepe kuil aan de rand van een grote flat. Hier zou het stijf staan van de bones. Geen grote vissen (tot 30cm) maar dat maakt Esther niet uit. Ik geef Es mijn hengel en Abby legt het een en ander uit. Op de Es haar tweede worp zie ik de lijn strekken en is Es in gevecht met haar eerste bone. Deze schiet helaas los. Geen nood. De volgende worp is het weer prijs. Dit is echt een honey hole! Es drilt de vis en ik laat de camera overuren maken. Even later heeft ook Esther haar eerste bonefish te pakken. Trots laat ze hem  zien, en ik leg het op de gevoelige plaat.
    Eshter krijgt behoorlijk de smaak te pakken en de hengel gaat regelmatig krom en vis na vis komt in de boot. Abby geniet er ook zichtbaar van. Leuk man. Het gaat nu ook bij mij een beetje kriebelen. Ik wil er ook nog wel een vangen. Maar als ik het wil proberen mag het niet van Abby. It’s the ladies time man. Ach ik zie er de humor wel van in en pak nog een blikje cola en geniet van hetgeen voor me gebeurd. Mijn vrouw die bonefish na bonefish aan het drillen is. Ik denk niet dat veel mensen dit hebben meegemaakt.


     It’s ladies time!

    Ook Es vangt haar bones!

    Na een tijdje is Es een beetje moe van het drillen en geeft de hengel aan mij. Vang jij er nog maar eentje dan. Dat laat ik me geen twee keer zeggen. Ik breng de lijn op lengte en stuur de vlieg in het blauwe gat in. Even af laten zinken …. Strip ….. strip….. pok! Hangen. Haha dit is makkelijk…. Een leuke vis vecht voor wat ie waard is. Even later heb ook ik een leuke bone in handen. Es en ik wisselen nu de hengel af. Om de beurt vangen we een vis. Plots geeft Abby te kennen dat het bijna tijd is om terug te gaan. Allebei vangen we er nog een en dan is het feest over. Voorlopig althans…….. want morgen is er weer een dag!!!




Blader door het archief