• Esther & Pieter-Bas op Belize deel1

    November 02, 2011


    De wind giert om mijn oren als we met een flinke gang over de ondiepe binnenzee scheren. Dit is het laatste stukje van de reis. We zijn er bijna. Langzaam aan ontstaat nu toch die bekende rusteloosheid. Hoe zal het er uitzien, zouden ze makkelijk te spotten zijn. Zie ik ze überhaupt wel. Nog even geduld en dan zullen al deze vragen beantwoord worden.

    Om precies te zijn ben ik met mijn meisje (ik moet nu eigenlijk vrouw zeggen) op reis. Sterker nog op huwelijksreis. Toen we volop de zaken aan het plannen waren kwam al snel naar voren dat de huwelijksreis naar een tropische bestemming moest gaan. Ik kwam op de proppen met een pracht locatie. Een land dat grotendeels schuilgaat achter het op een na grootste aaneengesloten rif van de wereld. Dit zorgt voor talloze kleine bounty eilandjes en grote ondiepe binnenzeeën en flats. Ohw en je schijnt er ook nog te kunnen vissen.. juist ja Belize!! Nu weet mijn vrouw (het blijft wennen) dat als er vakantie gevierd wordt, het vissen voor mij een belangrijk deel vormt. Zelf vind ze het trouwens ook steeds leuker en interessanter. Dus, tot mijn grote vreugde, werd het Belize. Tussen alle huwelijksvoorbereidingen door werden verschillende noodzakelijk geachte attributen aangeschaft, werd met ervaringsdeskundigen gesproken en werden natuurlijk vliegen gebonden. Ik was er klaar voor.

    Als de boot aanmeert en we de steiger op lopen tuur ik direct het water af. Een gewoonte die er met de jaren is ingeslopen. Al snel spot ik een school vissen. Kijk Es een school ladyfish….nee…..dat zijn bones!! Een grote school bonefish van om en nabij de 50 exemplaren ligt loom boven een veldje met turtle grass. Deze school benoemen we promt tot welkomstcomité. Ik hoop later vandaag nader kennis met ze te maken.
    Als we even later onze spullen in het huisje hebben uitgepakt en een frisse duik hebben genomen wordt de drang me te groot. Vind je het goed als ik even ga proberen? vraag ik mijn lief. Ze ziet dat de drang hoog is en stelt voor me te vergezellen. We gaan samen op jacht. Ik met hengel op vis. Zij met de camera op zoek naar mooie plaatjes.


    Op zoek naar bones

    De kuststrook van het eiland waar we verblijven bestaat uit vele steigers die op 50 tot 100 meter uit elkaar liggen. Deze steigers bieden een prima mogelijkheid om de vis te spotten en aan te werpen. Doordat de bodem op deze locatie erg zacht is behoord waden niet tot de mogelijkheden. Al snel worden de eerste steigers afgezocht naar aanwijzingen van bonefish. Vinnetjes, nerveus water of andere zaken die de vis kunnen verraden. Zo makkelijk als ik ze vond toen we de boot afkwamen zo moeilijk zijn ze nu te spotten. Maar na een twintigtal minuten zoeken en turen kom ik toch uiteindelijk een eerste schooltje tegen. Een viertal vissen ligt boven een zanderig stukje bodem ten midden van een groot veld turtle grass. Ietwat nerveus wordt de lijn van de reel getrokken en de eerste worp ingezet.  De vlieg landt een metertje voor de eerste vis welke prompt reageert. Langzaam nadert de vis de vlieg. Na een paar korte strippen zwaait de vis echter af….. nog een worp… deze is echter net iets te ver en de vlieg land midden tussen de vissen. Deze schieten in paniek alle kanten op. Kak, kans verkeken.

    Langzaam maar zeker werk ik mij een weg naar de steiger waar we vanochtend met de boot zijn aangekomen. Zou het welkomstcomité er nog liggen? Als ik de betreffende steiger opwandel wordt deze vraag als snel positief beantwoord. De school ligt er nog precies zo bij als vanochtend. Weer wordt de lijn op lengte gebracht en luttele seconden later land de vlieg tussen de vissen. Shit weer iets te lang. Nu schrikken de vissen echter niet. Als een ik de eerste strip zet krijg ik direct een ruk terug. In een reflex zet ik de haak maar ik mis. Die aanbeet was een stuk harder dan ik verwacht had. Wonder boven wonder ligt de school er nog steeds onverstoord bij. Een tweede worp laat de vlieg langs de rand van de school neerkomen. Bij de derde strip is daar weer die verrassend harde ruk. Nu ben ik echter wel voorbereid. De hengel vliegt krom en de vis spurt weg. Niet de krijsende run die ik verwachte.. de vis blijft binnen de verstoorde school en spurt heen en weer. Zonder al te veel lijn te pakken. Na een paar uithalen wordt de vis rustiger en kan ik hem meer mijn wil opleggen. Even later heb ik mijn eerste bone in handen. Een gespierde staaf zilver is het, misschien niet een hele grote volgens de geldende normen maar desalniettemin een prachtige vis! Es heeft het van een afstandje zien gebeuren en maakt een paar foto’s. De eerste is binnen!


    De eerste, uit het welkomst comité

    Dit moet gevierd worden. Daar het toch wel erg warm is en we beide behoorlijk dorstig zijn geworden besluiten we een bar op te zoeken. Hier wordt een overwinningsbiertje genuttigd.

                                     
                                                          De eerste moet natuurlijk wel op de juiste manier gevierd worden.

    Na ook een tweede biertje wandelen we weer terug richting ons huisje. Hier en daar wordt nog een steigertje meegepakt en na een paar steigertjes is daar dan toch weer een schooltje bones. Een wel geplaatste worp en een paar uitdagende strips leveren wederom een ferme ruk aan de lijn op. Wederom springt de hengel in die heerlijke kromming en schiet een bone met hoge snelheid richting open water. Even later houd ik nummer twee in mijn handen. Ik ben de koning te rijk. Als de vis even later rustig uit mijn hand weer wegzwemt ben ik geheel voldaan. Wat is dit heerlijk!


    Heerlijk!

    Morgen ochtend zal ik met het krieken van de dag nogmaals op zoek naar zilver. Door de jetlag zal het vroege opstaan niet zo veel problemen opleveren. Dit moet mooi worden!

    Wordt vervolgt……




Blader door het archief